http://oheyhohey.blogspot.com/

Bir kere girdiği zaman rüyalarına, bir kere gördün mü o ışıltıyı bitmez o düşünceler… Her yerde arar durursun.. Belki şurada olabilir diye yolunu bile değiştirdiğin olur… Dokunabilmek için hatta sadece bakabilmek için bile katlanabilirsin bir çok şeye…

Gelecek planlarına dahil edersin… Senin olacağı günü düşünürsün. Fotoğraflarını ararsın internetten hatta bilgisayarında bir klasör oluşturursun. Ara ara bu fotoğraflara bakar belki masaüstü resmi bile yaparsın…

Arkadaşlarına o fotoğrafları gösterir, hakkında konuşabilmek için konuyu oraya getirmeye çalışırsın..  İlgili bir konu mu açıldı? Konuşacağın ilk şeydir. Ne kadar sevdiğini anlatırsın insanlara, belki o insanlar bu sevgini bir yerlerde anlatırlar diye… Öyle hissedersin işte… Bambaşkadır…

Vakit geçirmek istersin onunla… Her tarafını tanımak, istediğin gibi olması için elinden geleni yapmak… Hatta daha önce hiç yapmadığın, bir fikrin bile olmadığı işlere bulaşır durursun…

İşte öyle seviyor erkek kısmı… bu yüzden seviyorlar…

Erkekler neden arabaları seviyormuş? Bu ne biçim soru lan!

Neyse sevgimi anlatmayı başaramamış olsam bile biraz şu yukarıda resmini gördüğünüz araçtan bahsedeyim.

Bu bir Challenger… Ne Challenger’ı! Markası yok mu bunun? gibi soruları aklınıza bile getirmeyin…

Bildiğimiz üç jenerasyonu mevcut. İlk jenerasyonun bir üyesini zaten görüyorsunuz. Kendi döneminden Mustang ve Camaro’ya bir cevap niteliğinde yaratılmış bir makine… Bu makine misyonunu yerine getirmiştir kanımca… İnsanlar ile makineler arasında oluşan duygusal bağ, bu araç sayesinde oldukça görünür olmuştur…

70′lerde böyle bir aracın V8 ve 230 beygir bir motoru vardı. 6,3 litre 290 beygir olan halleri de vardır bu aracın. Sonra sonra iş zıvanadan çıkmış ve 7 litre 425 beygirlik motorlar görülmüştür… Bildiğin benzin emen bir şey işte… Ama olur, ne olursa olsun… Bu araç olur…

İkinci jenerasyonu geçiyorum. Hiç sevmem… Burada anlatmaya gerek yok zaten…

Sonrasında ilk jenerasyondan esinlenilerek gelen üçüncü jenerasyon var. Kendisiyle ilgili bir hayalim yok ama başarılı olduğunu söylemek gerek. Eve pek uzak olmayan bir galeride ara ara görüyorum… Pek keyifli bir araç… 6,1 litre SRT Hemi V8 motorlar 425 beygir gücünde…

Bir gün yılların yorgunluğu ile harap olmuş, yaralanmış bir Challenger ile bir garajda yalnız kalmak ve zaman geçirmek ne kadar keyifli olur diye düşündüm bugün… O gün geldiğinde bu yazıyı editleyeceğim… Meraklanmayın! Neler yaptığımı uzun uzun anlatacağım…

Not: Bu bir araba yazısıdır…

16 Mayıs 2010…

Çok şey yazmak gerekir… Ne yazalım lan! Adam zaten söyleyeceğini söylemiş…

Holy Diver

Aslında her zaman yapabildiğimiz bir şeyi, hiç bir zaman yapamıyoruz. Bunun bir nedeni olmalı değil mi? Tabii ki var…

Bu durumu ancak sabaha kadar oturanlar düşünüyor… Ama o kadar. Arada bir yazmaya çalışanlar olmuştur benim gibi.. Ben biraz saçma subukladım sanırım. (Subuk demediniz mi lan?) -Sessizlik- evet, sabaha kadar oturmak ne lan? İşin gücün yok mu?

Bir kupada kahve içtikten sonra, kupanın dışında beliren ve bir miktar kahvenin aşağı doğru süzüldüğüne işaret eden o iz var ya.. o iz gerçekten güzel bir iz…

Wireless teknolojisini seviyorum. Bir yerlerde internete girmeye kalktığında, görüntülenen bir sürü kablosuz ağ bağlantısı oluyor. Her birinin ismi ne kadar ilginç… Özene bezene uğraştık mı oluyor işte..

Blog için önemli not…

Üşenmezsem yenileyeceğim seni… işte yurdumun blog yazarıyım…

tebrikler!

Bu aralar sıkça bu efekti duyuyorum. Birilerinin ağzından çıkan taklit ya da sesin orjinali değil bu duyduğum… Bu aralar çok film izlemiyorum bile. Duyduğum, beynimin ta içerisinde, tanık olduğum bazı olaylar yüzünden uğradığım küçük çaplı şokların eseri…

Bu şokların bir kısmını bu yazıyı yazarken bile yaşamaktayım. Örneğin ne zaman “şok” yazacak olsam önce “çok” yazıp sonra değiştiriyorum.

Neyse beynim çok darbe almış olsa gerek diyorum bu durum için…

İnsan bazı zamanlarda, çok farklı nedenlerden dolayı birinden/birilerinden kaçar. Bu kaçış kendi iç hesaplarıyla yakından ilgili olduğundan, kimse o insana “neden kaçtın lan! ne oluyor?” diyemez, dememelidir de. Fakat bu durum, kaçılacak biri olmadığını düşünen kişiler için o kadar anlamsız olur ki, kaçan kişi suçlanır her zaman. Kimsenin kaçılmayacak kadar iyi olmadığı bir dünyada, neden senden de birileri kaçmasın? Bu ihtimali görmemezlikten gelmek bile bence kaçılabilecek bir insan olmak için yeterli bir neden olabilir…

İşte yumruk efektlerinin hayat bulduğu o nokta burasıdır. Birilerinden kaçtığın gibi, herkesin birbirinden kaçtığı gibi, senden de, benden de kaçanlar var. Kaçılan insan olmak zordur herkes için… Keyifsizdir çünkü kaçılan şey… kötüdür ve kimse kötü olduğunu kabul etmek istemez.

Tüm bunları söylemişken başka bir kelime daha geliveriyor aklıma. Kovalamak… işte bu kovalamak dediğimiz şey “kaçmak” ile fena halde sarmaşık durumdadır. Kaçmak için ortada olduğu gibi, kovalamak dediğimiz şey de, iyi olanın güzel olanın peşinden koşmak değil, kaçılan olmamak için kaçanların, durduğumuz yerin uzağındaki şeylere yakınlaşma çabasıdır. Kaçılan durumda olmayı istememek, uzakta olmayı istememek gibi bir şey… öyle ya da böyle… ters durumların birlikteliği diyelim…

Hani şu vardır ya…

“Kaçan kovalanır…” dediğimiz şeyin öznesi kovalanan değildir. Mevzunun durduğu yer kaçılan şey olmamaktır. İnsan bu kadar yavşak, o kadar bencildir. Bunun için gereksiz felsefelerin insanı olmak ya da uçanı, kaçanı, kovalayanı suçlamak yersizdir…

Yerinde olan tek şey bir yerin olduğunu kabul etmektir. Birilerinin kaçtığı birilerinin kaçılan olmamak için kovaladığı yer…

Bu çok böyledir… Aynen öyle olduğu gibidir… Belki de değildir…

Anladığım tek şey, zaten hiç bir bok anlayamayacak olmamdır…

Ne bok yediğim için anlayamadığımı ve bunun için şimdi ne bok yemem gerektiğini de anlamıyorum…

Neyse efenim, geçenlerde kederi paçalarından akan, arabeskin içine dalmış bir arkadaşımla konuşurken… “Dur lan! Şimdi ben bunu formüle edeyim. Sonra çözer kurtuluruz…” dedim. Demez olaydım… Hay ağzıma sıçayım…

Buyurun bakın;

Şimdi X bir gün Y’den hoşlanır. Artık X için önceki problemlerde yer alan değerler, (a, b, c, gibi…) 21 tane sıfırdan oluşan bir ondalıklı sayının sonunda bulunan biçare 9 gibidir.  X bir kere yapmıştır bunu ama hala bir değer taşımakta olan a, b ve c bu formülasyon içerisinde kendilerine yer bulacaklardır. Çünkü bu değişkenler, payı bir tam sayı olan herhangi bir kesirde payda olabilirler.  “İşte bu yüzden değerler küçümsenmemeli ve birbirleri ile kıyaslanmamalıdır.. Hele ki bir şeyi silmek için “0″ (sıfır) gibi bir değer vermek yapılabilecek en büyük yanlıştır… Çünkü sıfır, çarpmanın yutan elemanı, toplamanın etkisiz elemanı, olasılık hesaplarının görülmek istenmeyen sayısıdır. Soyut cebirde bambaşka bir yerdedir ama olsun…” Matematik böyle der… Sen dinlemezsin başka bir şey… Ama sen matematikten daha iyi bir şey olsaydın, seni anlatırdık değil mi?

Devam edelim bakalım bu X ne yapacak. Bu X tabii ki, Y’ye dair bir takım olasılık hesaplarına girecektir. Bu olasılık hesapları bir miktar karmaşık hale gelebilir tabii… X bu olasılık hesabı ile bir gerçeğin rastgelebilirliğini  niceliksel olarak ifade etmeye çalışacaktır. X’in yapabileceği en büyük hata bir şeyin olabilme olasılığını, “ya olur ya da olmaz… o halde % 50′dir.” gibi bir kurguya oturtmak. Tabii ki olasılık hesabı böyle bir şey değildir. Matematik bunu söylüyor işte… Gidip beyaz atlı prensler ya da kendine mahsus kulesi olan prenseslerle tanışmak istiyorsanız “olasılık” ve “permütasyon” konularına hakim olmanız gerekiyor… Yoksa “aman diyelim!” Şrenk olursunuz. ( Şrenk ne lan? Ne bileyim ya devam et işte…)

X tüm bunları hesaplarken aynı zamanda çok basit bir konu olan “kümeler” mevzusuna girmelidir… Hoşlandıysa bir kere olmazsa olmazdır kümeler… Kesişim kümesini bulmak ve bu kümenin elemanlarını iyi tanımak gerekir. Bu noktada iki ayrık küme ile karşılaşabilirsiniz. Sakın panik yapmayın çünkü “kümeler” dediğimiz konu bu kadar basit değil. Matematik der ki, bir kümenin “değil”i o kümenin dışarısında kalanlardır. İki ayrık küme aynı evrende ise “değil”leri kesişebilir. İşte size bir kesişim kümesi. Evet, matematik böyle bir şey vardır diyor. İşte X bu noktada Y’yi tanımalı ve tanımlamalı. Çok basit lan! hep ilk ünitedir kümeler…

…

Tam bu noktaya gelmiştim ki, arkadaşım tarafından tartaklandım… Neden öyle oldu anlamadım. Ne güzel kuruyordum ben formülü…

Bitti demediniz mi lan?

Bir ses duyuyorum çok uzaklardan geliyor. Rahatsız ediyor mu anlamıyorum. Duymak için, o sese biraz daha yaklaşmak için öyle bir çaba harcıyorum ki… işte o çaba rahatsızlığın kendisi.

Durduramıyorum kendimi, arıyorum o sesi delicesine. Nedir bu nereden geliyor… Her tarafım karanlık, düşünemiyor ve konuşamıyorum. Boşluk bu mu? Bu mudur boşluk? Bilmiyorum…

Gözlerimi açmaya etrafımı görmeye çalışıyorum. Hayatımın anlamını arayan deliler gibi, en güzel profil resmini bulmak için çırpınan her insan gibiyim… Bir o yana bir bu yana dönüp duruyorum. Çaresizim… Ya bu sesi bulmalıyım ya da bu ses artık beni terk etmeli…

Hareket etmeye çalışıyorum… O sese doğru, hızlıca… Hissediyorum artık ellerimi, gözlerimi aralamaya çalışıyorum ama hala bir şey göremiyorum. Ama artık el yordamıyla yokluyorum etrafımı. Daha net duyuyorum artık o çalan müziği, şimdi daha ferahlatıcı ilginç bir şekilde gitar çalınıyor… Bir garip sirtaki havası… Yaklaşıyorum derken tekrar hızlanıyor, kanım kaynıyor… Bulmam lazım… Uzanmam lazım, tutmam gerek…

Şimdi tanıdım o sesi, o müziği… “Kamelot lan bu!” Hmm.. “Siege” çalıyormuş. İyi ama bu benim telefonumun alarm sesi değil mi? Hadi lan… Uyanmam lazım… Evet kalkıp gitmem lazım… Hassiktir lan yine çok zor oluyor bu uyanma işi…

Kalkıyorum yavaşça… Uzanıyorum artık o müziğe ve görüyorum işte… Hadi kalk… Kalk ve git… Değiştireceğim seni alarm melodisi. Her sabah bana bu duyguları yaşatmanı istemiyorum… Yok lan istiyorum sanırım…

Kahve içmek dediğimiz şey ne kadar güzel. Tükettiğin sıvıya karşılık konuşmak için alan veriyor sana. “Bak, bir yerin var” demek oluyor…Kahve içmek bir bahanedir, ama aynı zamanda bir alandır kişi ya da kişiler için… O yüzden nasıl bir kahve içtiğin değildir önemli olan, kiminle ya da kimlerle içtiğin başka bir mevzudur… Kahvenin verdiği keyif buradadır… O kahve reklamları da yalandır efenim…

El yazısının şekli bazen neden değişir? Ne kadar yazmak istediğimizle ilgili olabilir mi? Mesela yeni alınmış not defterine/deftere yazılan ilk yazı genelde güzel olandır. Hatta kalemi sıkı sıkı tutan parmaklar kızarırken, dil birazcık dışarı çıkar dudakların arasından, kafanın hafif yana yatması ve harflerin kağıda dökülmesi bu güzel sahneyi tamamlar. Evet bazı anlar bok gibi yazarız yine aynı not defterine/deftere… Bu gereksiz bir gözlemdir. Tıpkı bu paragrafın kendisi gibi…

Salata yaparken, bir şeylerin kabuklarını soymaya üşenmek bir insanın karşılaşabileceği en kasvetli duygudur. Çok karmaşık bir ruh hali, kişinin kendisi için inanılmaz bir hesaplaşma anıdır. Salatanın yağını ve tuzunu ayarlamak ise dünyayı kurtarmak, son saniye basketi atmak gibi gibi bir keyif verir insana… Nedense salata, yapımında çok fazla duygu barındıran estetik bir şeydir… Ona göre…

Dünyanın en yüksek yeri ne kadar acayip bir yer. Hani gidip oturmak ve o manzarada bir şeyler içmek istesen… donarsın. Sen donarsın, götün donar, içmek istediğin o şey donar. Bir tek manzara donmaz… Bu yüzden orada oturmak bambaşka bir  şeydir ve insanlar oraya gitmeye çalışır. Yoksa ne kadar anlamsız bir yer…

İnsan kendisi için özel olan başka insanları, özel bir yerlere götürür. “Burası benim özel yerim işte…” diyebilmek için yaptığını zannetmiyorum. Tabii çok bilmiş okur diyecek ki, “Lan özel hissettirmeye çalışıyor işte karşısındakini…” Madem öyle neden bunu söylemiyor? İşte garip garip işler… Oysa… Kaldırım özel, banka kuyruğu özel, otobüs durağı özel, kokoreç yediğin yer özel… ya da hiç bir yer özel değil. Kamusal alanda artistlik yapma boşuna… Evin özel işte, tuvaletin özel, tuvalette okuduğun dergi özel…

Yolculuk öncesi heyecan değişken oluyor hep. Ama hep bir şeyler oluyor orada. Bunun sebebi otobüslerde dağıtılan kekler olabilir mi? Sana olamayacağını düşündürten şey, gereksiz bir şey…

Tamam hadi bitti…